غرورم رو جمع میکنم... تکه تکه هایش را , این بار خواهم شکست وجوده کسی را که بخواهد بشکندش
 

شازده کوچولو از روباه می پرسه: اهلی کردن یعنی چی؟

روباه میگه: چیزی که پاک فراموش شده. معنیش ایجاد علاقه کردن است. تو الان برای من یه پسربچه معمولی هستی ولی اگه منو اهلی کنی هر دوتامان به هم احتیاج پیدا می کنیم. تو برای من میان همه ی عالم موجود یگانه یی می شوی من برای تو.
اگر منو اهلی کنی انگار که زندگیم را چراغان کرده باشی. آن وقت صدای پایی را می شناسم که با هر صدای پای دیگری فرق می کند. صدای پای دیگران مرا فراری میده اما صدای پای تو مثل نغمه ای مرا از لانه ام می کشد بیرون.
 
شازده کوچولو میگه: من وقت ندارم تو را اهلی کنم. باید بروم دوستانی پیدا کنم و از کلی چیزها سر درآرم.
روباه میگه: آدم فقط از چیزهایی که اهلی می کنه می تواند سر در بیاورد. آدمها هر چیزی را آماده از دکانها می خرند اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند آدمها مانده اند بی دوست... تو اگر دوست می خواهی خوب منو اهلی کن!

شازده کوچولو میگه: خوب راهش چیست؟
روباه می گه: باید خیلی خیلی صبور باشی، اولش یک خورده دورتر از من می نشینی و لام تا کام هیچی نمی گویی چون سرچشمه همه سوء تفاهم ها زیر سر زبان است. عوضش می توانی هر روز یک خرده نزدیک تر بنشینی.

فردا که باز شازده کوچولو به دیدن روباه می ره روباه بهش میگه : کاش سر همان ساعت دیروز آمده بودی. اونوقته که من از یک ساعت قبلش تو دلم قند آب می شود و هر چه ساعت جلوتر برود بیشتر احساس شادی و خوشبختی می کنم. سر ساعت که می شود دلم بنا می کند شور زدن و نگران شدن. آن وقت است که قدر خوشبختی را می فهمم! اما اگر تو وقت و بی وقت بیایی من از کجا بدانم چه ساعتی باید دلم را برای دیدارت آماده کنم؟ هر چیزی برای خودش رسم و رسومی دارد.
به این ترتیب شازده کوچولو روباه را اهلی کرد. لحظه جدایی که نزدیک شد روباه گفت نمی تونم جلوی اشکم را بگیرم.


شازده کوچولو گفت: تقصیر خودت است خودت خواستی اهلیت کنم.
روباه گفت: همین طور است ولی الان تو برای من توی عالم تک هستی.
و اما رازی که روباه به شازده کوچولو گفت:
جز با چشم دل هیچی را چنان که باید نمی شود دید. نهاد و گوهر را چشم سر نمی بیند.
ارزش هر چیز به قدر عمری است که به پاش صرف کرده ای. آدمها این حقیقت را فراموش کرده اند اما تو نباید فراموشش کنی. تو تا زنده ای نسبت به آنی که اهلی کرده ای مسئولی.

شازده کوچولو  اثر آنتوان دوسنت اگزوپری ترجمه احمد شاملو

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه چهارم تیر 1392ساعت 21:59  توسط zhilamo | 
 

بزرگترين هديه ايي که ميتوان به کسي داد ؛
زمان است !
هنگاميکه براي يک نفر وقت ميذاري ،
قسمتي از زندگيت را به او دادي ....
که باز پس نميگيري !

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هشتم خرداد 1392ساعت 16:22  توسط zhilamo | 


I swear by the quiet silence of your paper house, I know your dreams are as beautiful as my fancies believable. You've got the mystic believe of love from my silence.
I've got the final point of belief from your silence...
Maybe it's not possible to feel that the words we say about the paper world we've made are hearable .

But we can start to paint the gray branches of the paper trees green. I know painting, you know painting too. So why don't you start? When I was a child, I didn't have any water color.

I used to go to little garden near stream and cut all the color flowers and paint. If we search the paper garden near paper house for a short time,

there have to be flowers to paint our believes the red color of love...

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم خرداد 1392ساعت 0:51  توسط zhilamo | 

 

نمی دانم چرا نفسهایم گاهی بی اختیار تنگ می شوند ،

می گویند حساسیت است ،

آری من به لحظه لحظه این دنیای بی تو حساسم.

                           بسیار وقت ها

                            با یکدیگر از غم و شادیِِِ خویش سخن ساز می کنیم..

                                                 اما در همه چیز رازی نیست ،


                            گاه به سخن گفتن از زخم ها نیازی نیست ،

                                                 سکوتِ ملال ها از راز ما سخن تواند گفت...


+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1392ساعت 22:49  توسط zhilamo | 

Love Means To See SomeOne
With Closed Eyes , To Miss Some One In Crowd
eli happy Valentine
 

                 می‌خواهم که تو به یادِ من باشی‌...
                 اگر به یادم باشی‌، عین خیالم نیست که همه فراموشم کنند...

                  اما ، اما نه تو هستی نه یادت به من !

                                                                                  " دردم این است "


             ديدار ما و ديدار ديگرانی که ما را نديده‌اند
             ديدار ما به همان ساعتِ معلوم دلنشين
            تا ديگر آدمی از يک وداع ساده نگريد
            تا چراغ و شب و اشاره بدانند که ديگر ملالی نيست!
                                                                                                 سید علی صالحی

 

 

           الی می دانی
           چقدر این دوست داشتن های بی دلیل خوب است...
           مثل همین باران بی سوال
           که هی آرام و شمرده شمرده می بارد!

           باران که می بارد
           تمام کوچه های شهر پر از فریاد من است

           که می گویم:
                         ” من تنها نیستم!
                                         فقط تنها منتظرم… “

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم بهمن 1391ساعت 22:30  توسط zhilamo | 
 

 
 
 
سال هاست نفس می کشم
در شهری که هوایش مادرزاد مرده است...
و سهم من از تمام نفس هام 
مردمک های بی دریچه این شهر است..

الهـــــامم
موی حرف های نگفته ام سپید می شود
حرف هایی خشکیده بر چاک دهانم
که انگار
تا فصل بی آفتاب هزاران دیار ورق می خورد...
حرف هایی از جنس ایمان..

الهـــــامم
من بالای ارتفاع تو حرف می زنم
یادت می آید؟
عصب هامان تیر می کشید به وقت هبوط !
آیا کسی برای نبودم گریست؟
دیدی چه زود پیر شدم...
بانو آسمان معجزه مسدود است هنوز
انگار دستهای آسمان از کتاب خسته ست...

می خواهم دراز بکشم کنار همین سرنوشت ناگزیر
و اقتدا کنم به همین کلمات چند هزار ساله قدیمی...

ایمان اتفاقی درونی ست
شاید امشب
خواب خدا را ببینیم...

 
+ نوشته شده در  سه شنبه نوزدهم دی 1391ساعت 22:37  توسط zhilamo | 

 

دلــــــم

اگـــر بــرای ِ تــو تـنگ مـی شــود

ببخـش !

روزم ایـن گـونه ، قـشنـگ مـی شـود . . .

 


 

الی میخواهم تنهایی ام را تنها با تو قسمت کنم... بی آنکه از چشمانی کنجکاو نگران باشم، و با تو تا دشت شقایق های سرخ بروم!!! یا از میان واژه های ازلی عبور کنم واز درخت معنا و هجاهای شکوهمند، از گلواژه های بکر بگویم... الهام شاید نکاشته باشی در من دل دریاییت را... اما اینجا موج های نبودنت بی تابی می کنند... درست در کنار بید های مجنون...

و در رویاهایم دگر چشمی به باران برای با هم قدم زدن ندارم.... چون باران نبارید و تو داری می روی... فقط من پیمان انگشت کوچکمان را حتی لحظه ای فراموش نکرده ام... همین... 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم دی 1391ساعت 17:43  توسط zhilamo | 
 

               تویی که آنجا ایستاده ای
               پیش من بازگرد ...
               لااقل،
               سرت را که میتوانی برگردانی؟!
               بگذار ...

                                     یا تو را داشته باشم...
                                                            یا خاطره ی آخرین نگاهت را!

 

+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم آذر 1391ساعت 21:3  توسط zhilamo | 
            با چشم هایت حرف دارم...
            می خواهم ناگفته های بسیاری را برایت بگویم...
            از بهار،
            از بغض های نبودنت،
            از نامه های چشمانم...که همیشه بی جواب ماند....
            باور نمی کنی؟!...
            تمام این روزها
            با لبخندت آفتابی بود.
            اما
            دلتنگی نبودنت... رهایم نمی کند،
                                                      به راستی...
                                                                     عشق بزرگترین آرامش جهان است.

         و بدان تمام دلخوشی های دنیای من این است که ندانی و دوستت بدارم...
         وقتی می فهمی و میرانیم چیزی در درونم فرو می ریزد...
         چیزی شبیه غرور...
         الهام عزیزم لطفا گاهی خودت را به نفهمی بزن و بگذار دوستت بدارمم.
         بعد از تو هیچ کس الفبای روح و خطوط قلبم را نخواهد خواند...
         نمـــی گذارم.... نمی خواهم...

         الهام من همین که هستی دوستت دارم...
         حتی چهراه ی مبهمت را ، که هرگز آن را نخواهم دید...

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم آبان 1391ساعت 21:37  توسط zhilamo | 
 

             شاید تــــــــو
            سکوت میان کلامم باشی!

            دیده نمیشوی
            امــــــا من تــــــو را احساس می کنم!


             شاید تـــــو ….
            هیاهوی قلبم باشی!
            شنیده نمیشوی
            امـــــا من تــــــــو را نفس می کشم!

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم آبان 1391ساعت 0:22  توسط zhilamo | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
درباره وبلاگ
ما
كاشفان كوچه‌ي بن‌بستيم...
حرف‌هاي خسته‌ای داريم...
اين بار
پيامبري بفرست
كه تنها گوش كند.
"گروس عبدالملکیان"
-------------------
بهار هم دیگر بهار نیست
-------------------
مردم
از عطر لباسم می فهمند که
عشق من تویی!
نمی توانم
پنهان کنم ...!
--------------------
می دانم بارانی نمی بارد..
می دانم...
ولی از آسمان همچنان ظلمت می بارد...
میدانم نمی شود جلویه باریدنش را بگیرم...
پس چتری بر سرم خواهم گرفت...
ببار ای ظلمت ....
بیشتر بباران خدایا...
چندی دیگر چترم هم می شکند...
تند تر بباران...
------------------------
آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری می خواهم بدانم، دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟

------------------------

به یاد می‌آوری ؟ نمی‌دانم اما من فراموش نکرده‌ام. به تو نگاه می‌کردم ٬ برای تو شعر می‌خواندم و تو فقط می‌خندیدی و دیوانه خطابم می‌کردی. اما باور کن که من دیوانه نیستم. من گمشده‌ای هستم که در سیاهی کویر سرمازده‌ی دل خود کسی را جستجو می‌کند تا راز خود را برایش باز بگوید٬ اگر تو بودی ... اگر هنوز می‌توانستم برق تند نگاه‌هایت را حس کنم ...

و چه خوب می‌شد اگر ستاره‌ی وجود تو را هنوز در دستانم به عبادت می‌نشستم.

یادت می‌آید ؟! این آخرین شعرم بود ! وقتی برایت خواندم ٬ جوابم دادی - و تنها جوابی که در طول اینهمه سال به من دادی:


آب از دیار دریا٬
با مهر مادرانه٬
آهنگ خاک می‌کرد٬
بر گِرد خاک می‌گشت٬
گَرد ملال او را از چهره پاک می‌کرد٬
از خاکیان ندانم ٬ ساحل به او چه می‌گفت٬
کان موج نازپرورد٬ سر را به سنگ می‌زد ٬ خود را هلاک می‌کرد٬
خود را هلاک می‌کرد ...


و تو فقط گفتی: « پرواز را به خاطر بسپار که پرنده مردنی‌است. »

---------------
نگرانم !
برای روزهايی که می آيند تا از تو تاوان بگيرند و تو را مجازات کنند!
نگرانم !
برای پشيمانی ت، زمانی که هيچ سودی ندارد!
نگرانم !
برای عذاب وجدانت، که تو را به دار میکشد و می کشد!

روزگاری رنج تو رنجم بود
اما روزها خواهند گذشت ...
و تو
آری تو
آنچه را به من بخشيدی
ز دست ديگری باز پس خواهی گرفت!
و آنچه که من به تو بخشیدم، هیچگاه نخواهی یافت!!!


نوشته های پیشین
تیر 1392
خرداد 1392
اردیبهشت 1392
بهمن 1391
دی 1391
آذر 1391
آبان 1391
مهر 1391
شهریور 1391
مرداد 1391
تیر 1391
خرداد 1391
اردیبهشت 1391
فروردین 1391
اسفند 1390
بهمن 1390
دی 1390
آذر 1390
آبان 1390
مهر 1390
شهریور 1390
فروردین 1390
اسفند 1389
بهمن 1389
دی 1389
آذر 1389
مهر 1389
شهریور 1389
مرداد 1389
تیر 1389
اردیبهشت 1389
فروردین 1389
بهمن 1388
دی 1388
پیوندها
پرواز را به خاطر بسپار...
ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرما
عشق اول سرکش خونین بود
زنــــــــدگی
۞●(دفتر عشق)●۞
ژیله مۆ میژوو
عشق آدم کش
فرمیسک
موزیک - نرم افزار - هک - ... :: کیوان ::..
تب عشق
ژیله موی میژوو
روزهایی که بی تو می گذره...
چاوروان
دنیای زیبا : رسپینا
همه چی از همه جا
کوچه علی چپ
شبگرد تنها...
فرمێسکی تازه‌
گنجینه واژگان فارسی
... روزهای مکانیکی ...
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM